Wikia


Boys Anti-tank Rifle
B1
Type Antitankwapen
Land van herkomst Groot-Brittannië
Bouwfirma Royal Small Arms Factory, Enfield
Ontwerp Captain Henry C. Boys
Productie (ontwerp / productie / in dienst) 1937 / 1937-1940 / 1937-1943
Gebruiker(s)
Specificatie

Afmetingen (lengte / lengte loop) 1,625 m. / 914 mm
Gewicht 16,33 kg
Kaliber 0,55-inch
Mondingssnelheid 991 m/sec
Vuursnelheid 10 schoten per minuut
Aanvoer box magazijn
Munitie Kynoch & RG .55 Boys
Gebouwd 62.000
Gebruik (Landen) Groot-Brittannië, Australië, Canada, Chinese Republiek, Democratische republiek Congo, Finland, Frankrijk, Duitsland (buitgemaakt), griekenland, Italië, Ierland, Luxemburg, Malaya, Nieuw-Zeeland, Filippijnen, Portugal, Rusland (Lend-Lease), Amerika.

Het Rifle, Anti-tank, 0,55-in, Boys, Mk 1 werd aanvankelijk aangeduid als de Stanchion Gun en was het standaard antitankwapen van de infanterie van het Britse leger. De eerste exemplaren werden eind jaren dertig in gebruik genomen, maar in 1942 gold het wapen als verouderd.

Het Boys antitankgeweer had een kaliber van 0,55-inch (13,97-mm) en vuurde een krachtige patroon af, waarvan het projectiel 21 mm pantserstaal op 300 m. afstand kon doorboren. De patroon zorgde voor een krachtige terugstoot. Daarom was de lange, dunne loop voorzien van een mondingsrem. De munitie werd naar de afsluiter aangevoerd vanuit een patroonhouder voor vijf patronen aan de bovenzijde. De Boys was lang en zwaar en werd dan ook vaak meegevoerd als hoofdbewapening aan boord van Universal Carrier's en Loyd carrier's of als hoofdbewapening van lichte pantserwagens.

De eerste productieversie van het Boys antitankgeweer had een enkelvoudige poot onder de kamer en een handgreep onder de kolfplaat. Na Duinkerken werd het wapen aangepast om sneller te kunnen produceren. De enkele poot werd vervangen door de tweepoot van de Bren Gun en de mondingsrem door een nieuwe Solothurn mondingsrem met gaten in de zijkanten. Dit laatste model was gemakkelijker te produceren dan zijn voorganger. In deze vorm bleef de Boys gedurende de rest van zijn korte carrière in gebruik. Al in 1940 gold het wapen als een ineffectief antipantserwapen. Wél voldeed het goed als antipersoneelwapen in de Noord-Afrikaanse campagnes van 1941-42. Het werd dan afgevuurd op overhangende rotsen boven stellingen van de vijand. De rondspattende stukken steen fungeerden als granaatscherven. De Boys werd begin 1942 ook gebruikt door het USMC op de Filippijnen tegen ingegraven Japanse troepen. Na Duinkerken werden enkele Boys geweren door de Wehrmacht gebruikt onder de aanduiding 13,9-mm Panzerabwehrbüchse 782(e). In 1940 bestonden er plannen om een Boys Mk 2 te produceren, een kortere en lichtere versie voor luchtlandingstroepen, maar die plannen gingen niet door.